Poeh, ja. Geduld.
Geduld met jezelf, met anderen… niet altijd even makkelijk.
Hoe cultiveer jij geduld?
Ik doe het door regelmatig uit te zoomen en mezelf af te vragen: moet ik dit nu echt doen?
En eerlijk gezegd helpt dat me enorm. Door het heel vaak te oefenen, wordt het steeds meer een tweede natuur.
Geduld met de ander
En toch krijg ik ook regelmatig een lesje voorgeschoteld.
Bijvoorbeeld nu, terwijl ik zit te wachten op een antwoord dat het startschot geeft voor een aantal andere dingen.
Je kent het wel: iemand anders moet eerst ja zeggen en pas dán kun jij verder.
Ik wacht inmiddels ruim een week op die ja.
En ondertussen komt er van alles langs in mijn hoofd:
1) Zal hij/zij het gewoon druk hebben?
2) Nou ja… hoe druk kun je zijn?
3) Zal ik even bellen, of is dat te snel?
4) Hoe moeilijk is het nou helemaal om even terug te mailen of te bellen?
5) Vul maar in. Je hebt er zelf vast nog wel een paar.
En dan is het weer tijd om uit te zoomen.
Want wat weet ik eigenlijk? Misschien is er wel van alles aan de hand waar ik geen weet van heb. Geduld dus. Met de ander.
Geduld met mezelf
Maar misschien nog wel belangrijker: geduld met mezelf. Bijvoorbeeld als ik iets nieuws leer. Zoals golfsurfen.
Ik kan er nog helemaal niks van. Ik val honderd keer van die plank en stap er vervolgens honderdeen keer weer op. En natuurlijk komt mijn innerlijke criticus af en toe langs:
Dit wordt niks. Stop er gewoon mee.
Mijn truc?
Luisteren naar mijn innerlijke kind.
Die wil namelijk helemaal niet weten of het goed gaat.
Die wil gewoon spelen. En eerlijk: dat is een stuk lolliger.
Ook als het gaat om de kleine pijntjes, spierpijntjes en blessures die – ook bij mij, echt waar! – soms voorbij komen, probeer ik mezelf wat meer tijd te geven.
In mijn 55 jaar heb ik inmiddels wel geleerd dat het lichaam een fenomenaal zelfherstellend vermogen heeft. Tot nu toe ben ik steeds weer opgeknapt van blessures, verkoudheden en griep. En ook van de emotionele blessures die het leven met zich meebrengt.
Niet altijd meteen. Niet altijd helemaal. Maar er is beweging. Misschien is dat wel wat geduld uiteindelijk vraagt: ruimte laten voor wat tijd nodig heeft.
Ruimhartig blijven. Naar jezelf én naar de ander.