Groene vlaggetjes

Terwijl ik dit schrijf zit ik een beetje appelig op de bank met een dekentje want: niet helemaal topfit. Maar gelukkig heb ik een vrije dag en die ben ik begonnen met een superfijne Yin & Klankschalen yoga les. En thuis draaide de wasdroger en heb ik vanavond fris gewassen beddengoed. En staat er een lekker bord warm eten straks voor me klaar. Ik kan zo dankbaar zijn voor dit soort dingen. 

Groene vlaggetjes
Je dankbaarheid uiten is eigenlijk als groene vlaggetjes in de grond steken. Je merkt iets op en verbindt er een positieve emotie aan. En die positieve emotie heeft zijn wortels in jouw geheugen - je hebt je al eerder goed gevoeld om iets identieks en dus heeft je brein dat gelabeld als iets om dankbaar voor te zijn. Een groene vlag.

Soms weet je dat iets een moment gaat vormen waar je dankbaar voor gaat zijn. Lootjes trekken voor Sinterklaas, een winterwende wandeling om 07.00 op 22 december die ik net samen met een vriendin heb afgesproken te gaan doen.
Dit zijn van die dingen waar ik misschien van tevoren niet per sé zin in hebt want: kado kopen en gedicht schrijven en ik heb het al zo druk. Of in het tweede geval: what was I thinking 05.30 opstaan om de zon op te zien komen om 07.00? Maar het gevoel naderhand - dat is onvergetelijk en onvergelijkbaar. 

Thank your future self
Nou ja, lang verhaal kort (ik mag graag verhalen vertellen, weet ik sinds kort. Mijn vriend moet altijd lachen als ik zeg dat ik niks te vertellen heb. Want ik heb blijkbaar altijd een verhaal…..): je kan schuiven tussen dankbaar in het moment en dankbaar voor je future self. Omdat je dat ene lastige gesprek waar je tegenop zag wel bent aangegaan, toch naar je sportles bent gegaan ondanks dat je geen zin had, omdat je morgen iemand laat voorgaan in het verkeer. 
Om de wekker die om 05.30 gaat gaan op 22 december :-)

Geduld & ruimte

Poeh, ja. Geduld.

Geduld met jezelf, met anderen… niet altijd even makkelijk.
Hoe cultiveer jij geduld?
Ik doe het door regelmatig uit te zoomen en mezelf af te vragen: moet ik dit nu echt doen?
En eerlijk gezegd helpt dat me enorm. Door het heel vaak te oefenen, wordt het steeds meer een tweede natuur.

Geduld met de ander
En toch krijg ik ook regelmatig een lesje voorgeschoteld. Bijvoorbeeld nu, terwijl ik zit te wachten op een antwoord dat het startschot geeft voor een aantal andere dingen. Je kent het wel: iemand anders moet eerst ja zeggen en pas dán kun jij verder. Ik wacht inmiddels ruim een week op die ja.

En ondertussen komt er van alles langs in mijn hoofd:
1) Zal hij/zij het gewoon druk hebben?
2) Nou ja… hoe druk kun je zijn?
3) Zal ik even bellen, of is dat te snel?
4) Hoe moeilijk is het nou helemaal om even terug te mailen of te bellen?
5) Vul maar in. Je hebt er zelf vast nog wel een paar.

En dan is het weer tijd om uit te zoomen. Want wat weet ik eigenlijk? Misschien is er wel van alles aan de hand waar ik geen weet van heb. Geduld dus. Met de ander.

Geduld met mezelf
Maar misschien nog wel belangrijker: geduld met mezelf. Bijvoorbeeld als ik iets nieuws leer. Zoals golfsurfen.
Ik kan er nog helemaal niks van. Ik val honderd keer van die plank en stap er vervolgens honderdeen keer weer op. En natuurlijk komt mijn innerlijke criticus af en toe langs:

Dit wordt niks. Stop er gewoon mee.

Mijn truc?

Luisteren naar mijn innerlijke kind.

Die wil namelijk helemaal niet weten of het goed gaat. Die wil gewoon spelen. En eerlijk: dat is een stuk lolliger. Ook als het gaat om de kleine pijntjes, spierpijntjes en blessures die – ook bij mij, echt waar! – soms voorbij komen, probeer ik mezelf wat meer tijd te geven. In mijn 55 jaar heb ik inmiddels wel geleerd dat het lichaam een fenomenaal zelfherstellend vermogen heeft. Tot nu toe ben ik steeds weer opgeknapt van blessures, verkoudheden en griep. En ook van de emotionele blessures die het leven met zich meebrengt.

Niet altijd meteen. Niet altijd helemaal. Maar er is beweging. Misschien is dat wel wat geduld uiteindelijk vraagt: ruimte laten voor wat tijd nodig heeft.
Ruimhartig blijven. Naar jezelf én naar de ander.

Vuurtoren

Afgelopen weekend had ik een op zijn zachts gezegd opvallende jurk aan (nou ja, je kent me he?). Roze met groen gestreept. Wat een vriend de uitspraak ontlokte dat als ik nou even bleef staan iedereen wist waar ze naartoe moesten, omdat ik wel wat op een vuurtoren leek. 
Leuk verhaal Nadine, waar gaat dit heen?
Nou, dat zal ik je vertellen. Ik ga einde van deze maand op vakantie en we hebben een superschattig huisje gehuurd onder een….. je raadt het nooit….

Vuurtoren.

Lang geleden werkte ik bij een organisator van yoga en detox weekenden met de naam Lighthouse Works. Wat ik daar ooit oppikte was een wijze les: Lighthouses don't go running all over an island looking for boats to save; they just stand there shining.
 Mooie metafoor. Die gaat over het loslaten van het gevoel dat je andere mensen zou moeten "redden" en in plaats daarvan je focus te hebben op zelfzorg en persoonlijke consistentie.

Wat is jouw vaste punt, waar keer je naar terug? Wie of waar is/zijn jouw veilige haven(s)? Misschien een mooie vraag om eens door je heen te laten rollen. 

...& shine

Recentelijk besloot het leven mij wat nieuwe ervaringen te laten beleven die me weer dichter bij mezelf brachten. Hele mooie ervaringen stuk voor stuk, en ze geven me weer meer inzicht in alle hoeken van mijn emotionele menukaart.
Mooi is dat, hoe je soms kunt denken dat je het spel nu wel snapt. En dan gebeuren er dingen waardoor je toch weer anders, dieper, voller naar het leven leert te kijken. 

En hoe gaat het met jou?
Dat is natuurlijk ook altijd 1 van de eerste vragen die ik je stel als je bij me binnenkomt. Een ijkpunt in de tijd - een reflectiemoment vaak. Want ja: hoe voel je je eigenlijk? Fysiek, mentaal, emotioneel. Allemaal verschillende lagen van jou, die allemaal geraakt kunnen en mogen worden bij mij op de tafel. 

En de ene keer ga je de diepte in via de woorden en het voelen en ontdek je een nieuw item op jouw emotionele menukaart. En een volgende keer is het die diepe spierknoop die, als 'ie loskomt, meer betekende dan alleen maar een knoop in je spier. Misschien ook een knoop in je gevoelsleven. Allemaal goed en allemaal welkom. 

Heel aards en praktisch zo in de richting van de zomer: een lekker extraatje bij je Ontspanningssessie (vanaf 60 minuten): Scrub & Shine. Je rug wordt eerst ingepakt in warme handdoeken, dan gescrubd, en vervolgens krijg je een pakking met een hydraterende lotion. En dan volgt de diep ontspannende rug/nek/schouder massage.

Kost niks extra, gewoon lekker. Je bent welkom…..

Kleine lettertjes: als je boekt via de link even in de opmerkingen Scrub & Shine vermelden. 

Zet je eigen schoen

Lieve jij,

Het zal je niet verbazen dat ik een voorstander van self-care ben. En dan bedoel ik niet de vorm van bubbelbaden, nog een stuk taart en je nagels lakken (allemaal heerlijk en zéker doen).

Maar meer de vorm van je innerlijke kind verzorgen. Ik uit dat in een project dat ik met mezelf gestart ben. Romanticizing my life. Het mooier beleven van wat al is. Even zitten met een kop koffie. De tijd nemen om je gedachten en gevoel onder woorden te brengen - in een gesprek of op papier. Nee zeggen tegen een afspraak omdat je even met jezelf wilt zijn en je prikkels verwerken. 

Het onderstaande schreef ik gisteren en wil ik ook met jou delen. Het maakte mij namelijk vele kleuren vrolijk-in mijn volwassen versie, maar ook mijn innerlijke kind maakte er een vrolijk hupsje van.

R O M A N T I C I Z I N G  M Y  L I F E
Ik werd overvallen door hevige melancholie toen ik vandaag door de stad liep en mensen al druk bezig zag met Sint-cadeaus. En ik kwam ook nog een vriendin tegen die net cadeautjes had gekocht voor haar ouders-die hadden hun schoen gezet (wat ik al een fantastisch gegeven op zich vind).
Dan kun je je schouders ophalen en denken: nou ja, dat deed ik vroeger (in mijn geval toen ik nog met vriend samenwas) en nu dus niet meer. Maar het liet me niet los. En ik liep een volgende winkel in en zag daar een ketting die ik eerder bij een meisje had gezien en haar daar uitgebreid over had gecomplimenteerd.
Want zo leuk.
En daar hing 'ie.
In die winkel.
En voordat ik weer in mijn bekende interne dialoog kon belanden over 'niet nodig, maar wel leuk', enzovoort.....
Ik pakte de ketting, rekende hem af en besloot mijn schoen te zetten.

Want ik word hier blij van.
En daarom.
Because it sparks J O Y

Het rempedaal van je zenuwstelsel-de nervus vagus

Mogelijk heb je mij wel eens horen praten over de nervus vagus en dat dat het rempedaal van je parasympatische zenuwstelsel is. En wellicht zelfs al eens ervaren in een workshop, door een oefening te doen of door bij mij op de tafel te komen liggen.
Maar wat doet die nervus vagus nou eigenlijk - wat is de rest and digest respons en wat doet dat voor jou?

Voor je lijf
De nervus vagus - de tiende hersenzenuw - is één van de langste en invloedrijkste zenuwen van het lichaam en loopt van de hersenstam naar de onderbuik. Ongeveer 80% van de vezels zijn gevoelsvezels en brengen informatie van het hoofd, de nek, de borst en de buik naar de hersenen. De andere 20% zijn motorische vezels die impulsen van de hersenen naar de organen sturen. Maar ook bij het afgeven van ontstekingsremmende signalen speelt een goed werkende nervus vagus een rol. En dat zijn dan alleen nog maar de fysieke voordelen. 

Voor je geest
Wanneer de nervus vagus goed gestimuleerd is, krijgt het lichaam het signaal dat het veilig is – en dat het mag schakelen van ‘overleven’ naar herstel.
Door betere doorbloeding van de hersenen ontstaat er meer helderheid, focus en mentale veerkracht. Het lichaam verteert beter, neemt meer voedingsstoffen op en de darmgezondheid verbetert. Rustige zenuwsystemen kunnen emoties beter reguleren, wat helpt bij stressmanagement. Vaak resulteert dit ook in diepere slaap en daarmee ook beter fysiek herstel.

Wouldn't this be fun?

Recent kwam er op instagram een post voorbij van Abraham-Hicks (bekend van de Law of Attraction) waarvan de strekking is: Be in the "wouldn't this be fun" - mode.  Want wat zou er gebeuren als je je energie en aandacht richt op "zou het niet leuk zijn als.....".

En zo gebeurde het dat ik vanmorgen tijdens mijn stukje zwemmen in de singel ineens dacht: zou het niet leuk zijn als ik dit hele rondje zou kunnen zwemmen? En voordat ik allerlei tegenwerpingen aan mijn brein kon aanbieden (dat is ver hoor/is het niet te koud/heb je daar wel tijd voor/etcetera) ging ik gewoon maar zwemmen. En ik kan je wel zeggen: toen ik weer op de kant stond, kon ik beamen: that was FUN! 

Wanneer heb jij voor het laatst iets voor het eerst gedaan? Ik kende dat stukje zwemmen wat ik tot nu toe deed wel, het was altijd lekker en leuk om te doen, maar wat nou als.....

Heb jij ook zo'n ding waarvan je misschien al wel een paar keer hebt gezegd: 'zou ik eigenlijk eens moeten doen'?

Mijn advies is:

D O E N 

I T  W I L L  B E  F U N

Alles is frequentie

In een wereld vol prikkels, tempo en drukte is het soms lastig om je eigen rustpunt te vinden. Toen ik vorige maand op vakantie was in de bergen en op het strand ging het me supermakkelijk af, later in Rome een stuk minder. Herkenbaar wellicht-in de natuur is minder ruis. 

Geluid is trilling. En jij bent dat ook.
Elke cel in je lichaam resoneert mee met de klanken om je heen. Of dat nu een rinkelende telefoon is, of het ruisen van bladeren. Geluid heeft direct invloed op je zenuwstelsel, emoties en geestelijke toestand. 
 
In mijn praktijk werk ik - naast afgestemde muziek - graag met chakra soundbars en koshi gongen. Deze geluiden zijn niet zomaar “mooi” – ze werken door op diepere lagen van je systeem.
 
Geluidstherapie masseert als het ware je zenuwstelsel:

*activeert het parasympathisch zenuwstelsel (je rust- en herstelsysteem)
*helpt je loslaten zonder te hoeven “doen”
*ondersteunt diepe ontspanning en innerlijke stilte
*werkt subtiel en krachtig, ook als praten of aanraking te veel is
 

Verse A L L E S

Lang verhaal kort: nieuwe website, nieuwe kaartjes. Zo'n klein moment van geluk wat ik even met je deel.

Samen met het aangevulde aanbod in mijn praktijk is mijn nieuwe website live gegaan. En daarin kun je meer lezen over wat een Lichaamgerichte Energetische sessie nou eigenlijk inhoudt.

De aanvulling van de ontspanningssessies met Lichaamsgericht Energetische Therapie is voor mij persoonlijk een enorme verrijking gebleken. Meer aandacht voor het subtielere geluid vanuit je eigen lijf. En de prachtige methodes waarmee ik dan mag werken. Bijvoorbeeld de emotiepressuur - wat je nog het beste kan vergelijken met acupunctuur zonder naalden voor je gevoelsleven. En ook dat levert vele diepe zuchten van ontspanning op op de tafel.

Ook de vertrouwde ontspanningssessies hebben een diepere dimensie gekregen. De massage, de aanraking en Reiki samen zijn nog fijner afgestemd, doeltreffender.

Ik kijk er naar uit je weer te zien!

Je bent welkom...

The attitude of gratitude

“Don’t know what you got till it’s gone”....

Een tijd geleden bracht ik een ringetje weg voor reparatie dat ik al heel veel jaren draag en grote sentimentele waarde voor mij heeft-voor mij is die ring verbonden met mijn (overleden) oma. Ik betrapte mezelf er vandaag ook meerdere malen op hoe vaak ik even voelde aan de plek waar ik de ring normaal draag. En realiseerde ik me daardoor hoe vaak ik eigenlijk even connectie zoek met oma. Immers: die ring ís oma voor mij.

Having the attitude of gratitude: ik ben dankbaar voor die ring als symbool voor de connectie met m’n oma die (haar dood overstijgend) nog altijd een steun en inspiratiebron voor mij is.